‭Oma mua
Sävel: F. Pacius
Sanat: J.L. Runeberg: Vårt land
karj. Iivo Härkönen
0i mua, sie tuatoin, muamoin mua
tiäl kylmäs pohjazes;
ei notkelmua, ei nouzelmua,
ei lahtie, randua lauhkiembua
kuin kodimuas täs kuldazes,
muas tuaton kallehes!

Kuin keyhä olet, tyhjä, sie,
ei kiillä tanderet,
et viätä suurie vierahie;
vain kallehimbaks kiitän mie;
siun salot, suaret, manderet
meis kulda-uardehet!

Ah, igikosket kuuhakat
da virrat viuhkajat,
da hangen vanhoin huojundat,
da tähtiyöhyöt kirkkahat —
nua läikkäjät da lauhakat
meis kullan kuuldajat!

Ah, täshäi adral, astalal
mua tuatot telmettih,
täs itkendäl da laulandal,
yöl, päiväl, pimiel, valgiembal,
täs tuskaizet nua tunnettih
da kurjuot kärzittih!

Da ken ne kurjuot kuvahtua
voi tämän kanzaizen
kui voinan jallois vongui mua,
da halla n'ällän kandoi tua;
da kanzan veren kallehen
ken mittais kaiken sen?

Täs, täs on veri vuodannuh
eis meijän kurjiengi,
täs iluodah on laulannuh,
täs huonovuttah huogualluh
tua kanza, meidä vanhembi
ken meidä souvatti!

Da tiälhäi nyt on lauhagi
da tiälhäi eliä voin,
mi tuska, kurjus, tullohki,
tiäl, tiäl on tuatto, muamoni —
da tuatotoin da muamotoin
se eigö ozatoin?

Da täs, vet täss on tämä muat,
se eigö lähil täs?
Myö emmögö voi ozuttua
da sanuo: ongo vieras tua
da eigö kaikes eländäs
se ole lähimbäs?

Da vaikka kuldapilvilöih
hot meidä viedäski,
iguizih iloläikyndöih,
mis aig' ei tuskih, itkendöih,
n'i kod'izeh täh kurjangi
ois halu kuitengi!

Ah, toven, laulun kod'imua,
mua tuhatjärvine,
ei kylläl sinun kiittiä sua,
kui kaiken sinul andaa tua,
kui ilon, turvan andaa se
mua kallis, kuldaine!

Da sendäh kerran korvestah
se nouzoo kallis mua,
kui syväin meilgi palamah
suav vellien kera rinnakkah —
kui meid' ei rajat ruasta, jua,
kui yks on kallis mua!